در جايگاه محكمى همچون نقل قرآن نايستاده ، اما چون در منابع گوناگون و با تعبيرهايى مختلف گزارش شده ، نوعى اطمينان به صحت و واقعيت اصل آن حاصل مىگردد . آنچه درباب اختلاف قرائتهاى آن نقل شده - بر فرض صحت اين منقولات - منافاتى با تواتر قرآن ندارد ، چون آنچه قطعيت دارد ، اصل قرآن است ، اما قرائتهاى قرآن متواتر نيست « 1 » ، و لذا اگر در روايتى ، قرائتى بر خلاف قرائت رايج مطرح شد ، حداكثر قرائتى در كنار قرائتها خواهد بود . در جايى كه در باب كلمات قرآن ميان هفت تا چهارده قرائت نقل شده و هيچكدام آنها از معصوم به تواتر نرسيده است ، چگونه مىتوان نقل خبرى در يكى از اين قرائتها را مخالف قرآن دانست . از سوى ديگر آنچه از مجموع اين منقولات غير قابل ترديد شمرده شده ، اصل مصحف امام على است ، امّا كم و كيف آن بايد بر معيار قبول خبر مورد مداقه و ارزيابى قرار گيرد . به اين جهت به صرف نقل خبرى درباره قرائتى نمىتوان از قرائت مشهور دست كشيد . 3 - برخى از اخبار اين مصحف حكايت از تحريف در قرآن مىكند و چون مصونيت قرآن از تحريف مورد اجماع مسلمين ، شيعه و سنى است ، بايد در وجود چنين مصحفى ترديد كرد . به نظر مىرسد مهمترين شبهه‌اى كه در باب مصحف امام مطرح شده همين شبهه باشد . اين شبهه دو سويه دارد ، يك سويه آن از سوى عددى از محدثين قائل به تحريف آمده كه با پذيرفتن برخى روايات ناظر به مصحف امام ، قائل به تحريف شده‌اند ، مثلا ميرزاى نورى صاحب كتاب مستدرك

--> ( 1 ) - براى تفصيل بحث نك : خويى ، البيان / 157 .